Hoe weet je wanneer iets echt is? Als het er zo uit ziet? Als het zo voelt? Wat maakt iets nou echt?

Door de Mist kan alles echt zijn, of misschien ook niet…

Als je bepaalt hebt wat echt is en de knoop doorhakt en je wordt geconfronteerd met de waarheid zoals zij werkelijk is. Wat dan? Kun je terug? Kun je verder?

De Mist is er altijd, ongeacht de gebeurtenis. Is de Mist daardoor een vloek of een zegen? De Mist is onvoorspelbaar, daardoor kan de Mist goede en slechte dingen voortbrengen. Maar wat is goed en wat is slecht? Hoe weet je dat goed of slecht echt is?

Eén ding is zeker. Wat in de Mist verloren wordt is terug te vinden in de Mist.

Wacht, kende hij de lichamen van de zombies niet? Ze leken vaag om de mensen uit zijn oude dorp. Ze kwamen echter met klauwende handen op hem af. Hij sprong achteruit en zag dat de kwazalfer plotseling in een puntorige tovenaar in een wit gewaad was veranderd. In plaats van een wichelroede hield hij nu een doorzichtige bal vast. “Ze zullen je verscheuren, jongeling. Vlucht! Vlucht de duisternis in!” riep de tovenaar en hij wees naar een vreemde donkere plek in het gras. Angstig rende harakov er in.

Plotseling was hij in een bos en hij voelde zich meteen weer op zijn gemak. Hij riep: “Mr. Fluffy!” en floot op zijn vingers. Mr. Fluffy verscheen niet. In plaats daarvan begonnen de bomen om hem heen te bewegen. Harakov deinsde achteruit tot hij in het midden van 3 bewegende bomen stond en omsingeld was. Hij floot nog eenmaal op zijn vingers um hulp. Maar het leek hopeloos, hij kromp ineen tussen de uprukkende bomen en wachtte op het einde. Dat bleef lang uit dan hij verwachtte. Toen hij weer opkeek zag hij één vrouwelijke elf op de bomen inhakken. Met grote slagen van een tweehandig zwaard kliefde ze grote gaten in de bomen. Uit deze gaten kwamen luid gillende dwergen gerend. Ze vluchtten willekeurig in het rond en sommigen botstten tegen elkaar op, alleen om weer op te staan en het bos in te rennen.

Het bos klaarde snel op toen de bewegende bomen in spaanders lagen. Iets in de spaanders glimde en hij bekeek het eens van dichterbij. Er lag een zwaard tussen het hout! Zo’n mooi glimmend metaal had Harakov nog nooit gezien. Toen hij het oppakte zag hij dat het een zwaard was. Vanuit zijn ooghoek zag hij iets bewegen en zijn zwaard bewoog als vanzelf om een aanval af te weren. De kracht van de elf verbaasde hem, ze zag er immers niet bijzonder stevig uit. Toen hij nog eens naar haar gezicht opkeek zag hij tot zijn afgrijzen dat ze snel kleur begon te verliezen en dat haar huid aan het rotten was. Hij staarde nog even naar de resten van haar ogen voor ze naar achteren in weer zo’n duistere plek sprong. Hij keek nog eens naar zijn zwaard en hij kon zweren dat hij het hoorde fluiten.

Langzaam voelde Harakov zijn grip op realiteit terugkomen. Hij schrok wakker en keek om zich heen. “Waar ben ik?” vroeg hij.

Wat is een mysterie?

Wat doet een mysterie?

Wanneer is een mysterie opgelost?

De krachten van het Kwade en het Goede kruisen elkaars paden keer op keer. Welke confrontatie lost welk mysterie op? Één ding is duidelijk, door niets doen wordt niets opgelost.

Een lange tijd geleden waren verschillende fenomenen onderwerp van alledag, maar geen van al deze fenomenen werden een werkelijkheid. Totdat de Mist opkwam. De Mist bracht vele nieuwe facetten naar deze werkelijkheid. De Mist gaf en nam leven, vormde het land en de lucht.

Nieuwe krachten namen het over van oude krachten. Oude krachten versterkten zich met de nieuwe.

De Mist heeft slechts één bericht voor allen:

“Doe wat je kunt!”

De timmerlui zijn klaar met het aanpassen van de wagen. Ze hebben een plateau gebouwd dat bijzonder stevig is en 3 personen kan dragen. Het is een mooi positie voor Freek en Maribella tijdens gevechten. Ik maak me wel zorgen over het feit dat ze zichzelf erg blootgeven. Als de tegenstander ons met bogen of iets dergelijks aanvalt kunnen ze beter niet op het plateau staan. Nu zijn we klaar om verder te reizen.

Reizen over de weg is saai, of zou dat moeten zijn. In dit domein is het anders. Ons pad wordt dagelijks gekruisd door de ondoden. Vandaag worden we verast door een groep schuimbekkende panters. Harakov weet me te vertellen dat ze hondsdol zijn. Desondanks weten we snel met ze af te rekenen.

Al snel kwamen we in de buurt van Nedregaard Keep. We waren voor deze plaats gewaarschuwd maar het leek rustig en we gingen verder over de weg. Net voor het kasteel ging het mis. We werden omringd door een magische ijsmuur. Ik heb geprobeerd deze te dispellen, maar dat lukte niet. Ook was de muur te sterk en dik om te breken, ondanks verwoede pogingen van Drekar met een bijl.

Veel tijd om ons met de muur bezig te houden kregen we niet. Vijf grote skeletons kwamen uit de grond zetten en we konden nergens heen. Tegen zulke grote vijanden bied het nieuwe plateau weinig bescherming. Frederik begint te fluiten zodat we tijd hebben om ons plan te trekken. Het idee is om ze een voor een te verslaan. Maribella, Frederik en Duco blijven bij de wagen, samen met Fluffy en ons paard. Ik ga ervan uit dat de tegenstanders zullen splitsen, en vertel Frederik dat ie weer moet fluiten zodra ze te dicht bij hem komen.

Nu het plan gemaakt is stopt Frederik met fluiten. We verslaan het eerste skelet voordat ze doorhebben wat er gebeurt. De twee dichtstbijzijnde skeletten draaien naar ons, de andere twee gaan richting Frederik en Maribella. De skeletten vechten terug en Leanna wordt doorboord door een speer. Toch verslaan we snel een tweede skelet en verwonden we de derde zwaar. Dan begint Frederik weer te fluiten omdat de andere skeletten te dicht bij hem komen. De bedoeling was om nieuwe posities in te nemen, maar Leanna houdt niet in! Ze dood het laatste skelet dat bij ons stond met als gevolg dat de overgebleven skelleten op Frederik afgaan. Ik sprint naar Frederik, die op zijn beurt probeert om naar mij toe te komen. Voordat ik bij hem kan komen grijpt een skelet vuur uit zijn borst en gooit dit als een bal naar Frederik. Drekar en Frederik krijgen de volle laag, ikzelf ben iets gelukkiger. Door ik vuur zie ik hoe Frederik in kritieke toestand neervalt. Ik verbijt mijn eigen pijn, negeer de twee skeletten en stabiliseer Frederik zo snel mogelijk. Harakov en Drekar lijken samen de laatste skelleten aan te kunnen, dus nadat ik klaar ben met Frederik help ik Leanna, die door haar verwondingen is flauw gevallen. Dat is een meevaller, dan hoeft ze niet te voelen dat ik die speer uit haar lichaam trek.

De skeletten zijn verslagen, ik heb eerste hulp verleend maar we zitten nog steeds in de val. Ik richt me echter op het genezen van de gewonden omdat ik vrees dat het niet lang zal duren voor we weer aangevallen worden. Leanna komt gelukkig snel weer bij. Frederik laat ik wat langer rusten, rust die wij niet krijgen. Er komt een nieuw skelet uit de grond. Deze is manhoog, maar draagt een maliënkolder en is duidelijk bekwamer dan de reuzenskelleten. Hij is niet onder de indruk van mijn aura en ik besluit vooraan te staan in het gevecht omdat mijn wapen effectiever is tegen botten dan de zwaarden van de rest. Gelukkig weten we hem uit te schakelen voor hij me te zwaar verwond.

In de volgende periode van rust focus ik me weer helemaal op healing. Ook breng ik Frederik weer bij bewustzijn. Ik ben bang dat we zijn fluitdeuntje nodig gaan hebben. Maribella probeert met haar eigen vuurballen de muur te laten smelten. Het is niet erg effectief, maar de muur verzwakt wel. Veel tijd kregen we dit keer niet. De volgende ondoden kwamen te voorschijn. Elf wraiths. Elf. Gelukkig waren deze ondoden wel bang van mijn heilige aura. Terwijl ze allemaal tegen de muur staan om zo ver mogelijk bij mij weg te blijven schakelt Maribella ze allemaal met een perfect vuurbal uit. Vaardigheid of geluk, dat maakt niet uit, we zijn weer even gered.

De vuurbal en de brandende wraiths hebben de muur ook verder verzwakt. We maken een vuur met alle brandbare spullen die we kunnen missen en beginnen eindelijk voortgang te maken met onze ontsnapping.
Toch komt er nog een tegenslag. We worden aangevallen door een aard-gebonden monster. Het is niet ondood en Frederiks fluit is nutteloos tegen hem. Ik vertel iedereen klaar te zijn voor een verrasingsaanval vanuit de aarde zelf. In plaats daarvan is er plotseling een soort magisch drijfzand rond onze paard en wagen. Met veel moeite kunnen we iedereen hieruit wegkrijgen, maar net als we dat voor elkaar hebben komt de verassingsaanval. Leanna wordt met een klap weg gesmeten en is uitgeschakeld. Ik ziet het gedrocht van aarde en de overblijfselen van de ondoden die we eerder verslagen hadden. Misschien toch! Ik wend mijn heilige aura aan om het monster weg te jagen. Het effect is niet vol, maar genoeg om hem te verwarren wat de anderen een kans geeft om hem relatief makkelijk uit te schakelen.

Na dit gevecht slagen we er in om de kar en het paard uit de grond te krijgen en door de muur te breken. Doodvermoeid maken we toch dat we bij dat kasteel wegkomen. Tegen de tijd we in Har-thalen aankomen heb ik iedereen kunnen genezen.

Er waren natuurlijk stedelingen die doorhadden dat ze een hoop handel misliepen door het gebrek aan veilige routes. In een plaats genaamd Jähgzig probeerden een aantal burgers de magistraat over te halen om actie te ondernemen. Die magistraat had daar natuurlijk helemaal geen zin in, want zodra mensen het idee zouden krijgen dat hij verantwoordelijk was voor veiligheid op de wegen zou er geen einde zijn aan de klagers. Dus maakte hij een gebaar: hij zou een paar huurlingen op pad sturen om de populatie wilde dieren te reduceren. En daar zat ik tussen. Normaal deed ik dit soort werk niet, maar ik zat een beetje krap bij kas en ik moest ook wel toegeven dat het een beetje te gek werd hoeveel onbenullen er werden opgegeten. Bovendien zouden de huurlingen hopeloos verdwalen zonder mij en Mr. Fluffy, mijn leeuw.

Oh, ik had nog niet verteld over mijn reisgenoot rond die tijd, he? Ik had een paar jaar terug een jonge leeuwenwelp gevangen en getrained. Een leeuw is een soort panter, maar dan effen geel, iets groter, en de mannetjes krijgen een grote tooi haar als ze volwassen worden. Ja, het was een stuk handiger om met Mr. Fluffy rond te reizen dan met een hond; Mr. Fluffy wist wel raad met panters en wolven die me probeerden te besluipen. Het was wel eens lastig in de bewoonde wereld, met een leeuw een slaapplaats in een herberg te vinden, maar het was zeker beter dan niet bij de herberg aan te komen.

Maar ik dwaal af. Ik en Mr. Fluffy gingen met een handvol huurlingen onder leiding van ene Grolliger op pad om het bos ten noorden van Jähgzig iets veiliger te laten lijken.

Er zitten mogelijkheden in onvoorspelbaarheid. De Mist is onvoorspelbaar, dus waarom zou het Goede deze eigenschap niet eigen maken? Immers is het niet ondenkbaar dat helden pas ontstaan op het moment dat ze nodig zijn. Een goede vraag is dan ook “Wat is een held?”. Wat moet hij of zij gedaan hebben om er één te worden? Het antwoord hierop ligt in onvoorspelbaarheid.

Ooit was er een boer die samen met de andere boeren de schade aan het land en omgeving ging herstellen. De nacht ervoor had er een onbekende kracht door de omgeving geraasd die het land heeft omgewoeld en de omliggende gebouwen flink beschadigd. Een gedeelte van de gewassen was onbruikbaar geworden en overal lagen brokken puin.
Toen onze boer de brokstukken op een kar aan het verzamelen was werd er vanuit het dorp geroepen: “Ze hebben ook de waterput vernield!”. Dit maakte de boer zo woedend dat hij het stuk steen dat hij in zijn hand had zo hard in de kar smeet dat het uiteen spatte op de andere brokken. De waterput was het lastigst om te repareren dus had de boer alle reden om boos te zijn.

Nu is de vraag of deze boer een held is en waarom? Wat heeft deze boer gedaan wat zo onvoorspelbaar zou moeten zijn? De steen die deze boer in zijn woede kapot gooide tegen de andere stenen op de kar was niet zomaar een steen. De onbekende kracht die door de omgeving raasde de nacht ervoor was ook niet zomaar een kracht. Het is de boeren volledig vergeven dat zij niet de sporen van het gevecht konden herkennen. Een gevecht tussen een groep avonturiers en een machtige ondode tovenaar. De kemphanen waren er al lang niet meer, maar de schade was aanzienlijk. De avonturiers hebben de tovenaar misschien verslagen, maar deze tovenaar is niet op een normale manier te doden. Onze boer heeft het werk afgemaakt zonder dat hij het wist en zonder dat een ander het zou kunnen weten.

Wie is nu de held en waarom?

Net als de Mist zijn de wezens die het opslokt net zo onvoorspelbaar.

Onderweg in het bos vielen Duco en Frederic zonder aanwijsbare reden flauw. Het begint erop te lijken dat zij allebei een zwak gestel hebben. Het reizen doet ze blijkbaar geen goed. Frederic kwam in de loop van de ochtend gelukkig weer bij, Duco is nog steeds bewusteloos.

We zijn aangekomen in Mal-Erek, een verassend gastvrij plaatsje net over de grens van het domein. Ik heb subtiel geinformeerd naar mogelijk bovennatuurlijke verschijnselen in het bos waar Duco en Frederic waren flauwgevallen. Het enige wat ik verneem is dat Mal-Erek regelmatig lastig wordt gevallen door banshees. Ik wil de bevolking niet opschrikken, dus ik vraag niet te ver door.

Frederic is inmiddels op zoek gegaan naar een dokter die Duco kan helpen. Deze dokter blijkt echter een zeer discutabele reputatie te hebben. Het idee van Frederic om wat meer van de dokter gedaan te krijgen door Leanna met hem te laten spreken pakte niet helemaal uit zoals bedoeld. Op het moment dat ik binnenkom schreeuwt de dokter moord en brand omdat hij naakt aan de muur is gepint.

Ik kan de situatie redelijk sussen, maar voordat ik Duco kan ophalen is het hele dorp in rep en roer. In de verte klinkt het hoefgetrappel van een groep ruiters. Ik besluit, net als de lokale bevolking, te schuilen bij een van de inwoners in huis. Ik verneem dat het om een groep skeletal horsemen gaat die door de domeinheerser rond wordt gestuurd. Ik hoor de paarden over de daken en door de straten lopen. Dit is zeker buiten-natuurlijk.

Nadat de rijders vertrokken zijn vind ik buiten veel sporen die inderdaad wijzen op bereden paardenskeletten. Gelukkig is er niemand het slachtoffer geworden van de ruiters. Wel blijkt al snel dat de doden van de plaatselijke begraafplaats herrezen zijn. Een paar zombies strompelen het plaatsje in. We maken korte metten met deze ondoden terwijl ze nog dicht bij elkaar zijn. Wederom bewijst de kracht van het geloof zich. Frederic lijkt de focus van alle zombies te zijn en hij verzet zich niet bepaald tegen hen. Tot ongenoegen van Leanna kan ik hem echter ontzetten voordat de zombies hem veranderen in een puzzel met minstens vijf stukjes.

Na al deze commotie komt de lokale bevolking poolshoogte nemen. Om hen enigzins tegemoet te komen zeg ik toe de begraafplaats te zegenen. Ik mag ook mijn oorspronkelijke doel om hier te komen niet uit het oog verliezen.

Dag 14,15,16

Deze dagen valt er weinig voor. Ik zegen de begraafplaats en probeer daarna tijdens een lange meditatie de energielijn tussen de verschillende monoliths weer op te vangen. Het meest interesante is de vondst van een Ranger. Het lot brengt meer en meer dwalenden in mijn gezelschap. Oh, en ook Duco is ergens weer bij bewustzijn gekomen, een heuglijk feit waarvan hij me tijdens een meditatie op hoogte heeft gebracht.

Na een dag mediteren heb ik een duidelijk idee in welke richting deze lijn loopt. Volgens de lokale bevolking is er die kant op alleen wildernis en ander ruig terrein. Een bezoekje aan een kaartenmaker bevestigd dit beeld. Aangezien we met een wagen reizen is de directe route voor ons niet haalbaar. Wij zullen via een paar andere plaatsjes om het woeste gebied heenreizen. Dit geeft ons ook kans om onderweg extra proviand in te slaan.

Ik licht mijn reisgenoten in en vraag hen om zich voor te bereiden op de reis, en het lijkt dat sommigen van hen hier al een voorgevoel voor hadden. De beide Rangers zijn al vers voedsel aan het verzamelen. Ik besluit de jongste aanwinst wat beter te leren kennen door hem te helpen met vissen, maar als ik aankom is hij al bezig een joekel van een vis te roken. Met vissen heeft hij zeker geen hulp nodig!

Ik geniet in de avond van mijn rust. Eindelijk heb ik wat tijd om mijn gedachten op een rij te zetten. Het lijkt erop dat ik een draad aan het volgen ben waarvan het andere eind nog ver weg is. Ik zal me morgen verder druk maken over waar Ith me heen leid.

Dag 17

We vertrekken vroeg, op weg naar Hroth. De reis verloopt ouderwets zonder noemenswaardige gebeurtenissen. Totdat we bijna in Hroth aankomen. Ons paard wordt onrustig, en ook de panter van Harakov ruikt onraad. In de verte zie ik twee schimmen naderen en ik alarmeer de anderen. Tot mijn verbazing lijken het wel spectres. Twee spectres! Ik had er nog nooit een gezien. En ik ken geen enkel voorval waarbij er meerdere spectres samen waren.

Spectres… Als ze half zo krachtig zijn als beschreven dan is het nog steeds gedaan. Ik geef opdracht om direct om te keren. Dit is de meest bedreigende situatie waarin ik me tot nog toe heb bevonden. Ik bereid me voor om tot het uiterste te gaan. Maar dan gebeurt er iets net zo bijzonders. Frederic begint op zijn fluit te spelen en de spectres stoppen. Het is alsof ze bevroren zijn en Frederic zegt dat we door kunnen gaan. Ik kijk in zijn ogen en zie dat hij het serieus meent, dus ik bevestig. We gaan vlak langs de spectres verder. Er breekt bijna paniek uit maar ik geef niemand de tijd of kans om de moed te verliezen. Met korte, duidelijke en dwingende commando’s dwing ik iedereen door te gaan.

Zo komen we veilig aan in Hroth. Deze plaats wordt bewoont door donkere elven met wit haar. Ik spreek kort met wat bewoners om ons gezelschap alvast een beetje te introduceren. Ook krijg ik zo een idee over de lokale bevolking. Er is hier een tempel gewijd aan Paladine. Dat zal zeker een bezoek waard zijn. Voordat ik daar heen kan zullen we eerst een slaapplaats moeten regelen. De innkeepers hier hebben het niet zo op…. huisdieren. Met een kleine list weten Harakov en ik zijn panter toch op een kamer te krijgen.

In de tempel kom ik even op adem. Ik wissel verhalen uit met een van de priesters en we leren beiden over elkaars god. Ook vertel ik hem over onze ontmoeting met twee spectres. In al zijn eerlijkheid kan hij melden dat hij me absoluut niet geloofd. Ik zou waarschijnlijk hetzelfde zeggen in zijn positie. Daarbij stelt het me gerust dat dit soort ontmoetingen hier zeer ongewoon zijn.

Na een rustige avond en een verfrissende meditatie begin ik aan mijn nachtrust.

Het volgende stuk van het dagboek is nog onduidelijker. Iets over een ranger die ze begraven hebben en een andere ranger die ze ontmoet hebben, zijn naam is helaas nogal onduidelijk. Haralol, Harakol…. zoiets is het. Op dag 12 was dat blijkbaar.

(vervolg)Ondanks het slechte begin – Duco die tijdens zijn wacht in slaap was gevallen – verloopt de reis voorspoedig. Zonder enige moeilijkheden komen we aan in Ungrad. Ook de leverancier is makkelijk te vinden. Deze blijkt het object nog in zijn bezit te hebben aangezien de betaling nooit is aangekomen. Ik betaal de man en krijg het pakketje mee. We besluiten om de nacht in Ungrad te blijven en de volgende ochtend terug te reizen naar Rotwald.

Voordat ik in slaap val vraag ik me af of mijn slechte voorgevoel onterecht was. Het is immers alleen een koeriers dienst die we nu leveren. Wat had ik dan verwacht? Ik stop de gedachte aan het voorgevoel weer weg en val rustig in slaap.

Dag 9

Goed uitgerust begin ik aan de nieuwe dag. Mijn reisgenoten lijken allemaal vrolijker, waarschijnlijk omdat ze de beloning in Rotwald kunnen ruiken. Wie ben ik om de stemming te dempen? Dus we vertrekken goed gemutst uit Ungrad. De reis verloopt bijna de hele dag zonder enige bijzonderheden. Pas als de schemering valt worden we opgeschrikt door hulpgeroep vanaf de bosrand.

Ik zie een figuur uit het bos verschijnen en naar onze wagen rennen. Hij lijkt verward. Ik stop de wagen en waarschuw mijn reisgenoten in de kar. Het zou een truuk van struikrovers kunnen zijn, maar de figuur speelt het dan erg goed. Dan zie ik waarom hij zo hard rent: achter hem zie ik schimmen van panters. Hoe hard de man ook loopt, hij zal de panters nooit voor kunnen blijven! Direct storm ik de man tegemoet, hopelijk nog op tijd om de panters van hem af te meppen. Voordat ik in de buurt ben wordt hij al besprongen. De man, zo te zien een jager, wordt door het gewicht van de panter tegen de grond gesmeten. Klauwen rijten diep in zijn vlees en zodra hij plat ligt graven de tanden van de panter in zijn nek.

Een pijl zoeft langs me heen en raakt een van de andere panters. In de ijdele hoop de man nog te kunnen redden negeer ik de andere beesten. Ik ram met alle kracht tegen de panter die denkt een verse biefstuk te hebben en beuk hem van zijn prooi af. Mijn reisgenoten zijn ook in actie gekomen. Magische pijlen roosteren andere panters, en echte pijlen verwonden een ander. Het is snel afgelopen met de panters, maar niet snel genoeg. De man is al aan zijn verwondingen overleden. Hij heeft niks bij zich waaruit we op kunnen maken wie hij was of waar hij vandaan kwam. Wij begraven hem langs de weg als anoniem slachtoffer van ongewoon agressieve panters.

We reizen nog een klein stukje door voordat we ons kamp op maken. Morgen zullen we aankomen in Rotwald. De gebeurtenis met de panters stemt ons enigszins droef, maar we hebben gedaan wat we konden. Vandaag was het niet genoeg voor het slachtoffer, de volgende keer zijn we misschien wel op tijd. Ik verdeel de wacht en we overnachten in alle rust.

Dag 10

Wonderlijk genoeg heeft iedereen netjes zijn wacht gehouden. Ik voel me er een beetje bizar bij, maar hoop dat ik er snel aan mag wennen. Na een simpel ontbijt zetten we het laatste deel van onze reis in. In de loop van de middag zag ik in de verte Rotwald al liggen. En ik zag ook een enorme obelisk midden in Rotwald. Hier is iets goed mis. Een dergelijke obelisk kunnen ze daar nooit in zo’n korte tijd hebben gebouwd. Als we dichterbij komen voel ik me erg oncomfortabel. Toch zet ik door. Ik wil weten wat er aan de hand is.

Eenmaal in Rotwald vergapen mijn reisgenoten zich aan de obelisk. Het komt op mij over als een overheersend, kwaadwillend object. Toen we vertrokken stond er op zijn plek nog een rustieke fontein. Daarvan is geen spoor meer terug te vinden. De rest van Rotwald lijkt nog hetzelfde. Wel zijn er hier en daar wat gebouwen veranderd, en zelfs nieuwe gebouwen bij gebouwd? Of verbeeld ik me dat? Ik besluit het pakket af te gaan leveren en dan meteen de artificer te vragen wat er gaande is.

Een oude man doet open, maar het is niet de artificer. Hij kent mij niet en verteld dat de artificer al lang is overleden. Ik kan me zijn gezicht herinneren. Toen we de opdracht van de artificer kregen was hij nog een jonge knecht! Hij kan zich ook herinneren dat ik het artefact op zou halen, en maakt zich erg kwaad dat ik zo lang ben weg gebleven. Ik probeer de man tevergeefs uit te leggen dat ik maar een paar dagen weg was. Ik kan hem niet kwalijk nemen dat hij me niet begrijpt. Het lijkt wel of er 30 jaar voorbij gegaan zijn. Ik neem maar afscheid van hem, hij kan me niet verder helpen.

Maribella staat nog steeds de obelisk te bestuderen. Over de gehele oppervlakte zijn tekens gegraveerd. Driehoekjes, vierkantjes en rechthoekjes vormen een tekst in een vreemd en voor mij onleesbaar schrift. Leanna vertrekt naar de wapensmid. De obelisk kan haar interesse blijkbaar niet zo lang vasthouden. Zelf ga ik met Duco naar de tempel. De abt herken ik absoluut niet. Hij weet ook niks over de paard en wagen. Op mijn verzoek haalt hij de boeken erbij van de datum waarop ik getekend heb voor het paard en de wagen. Het boek ziet er oud uit, en ik zie mijn eigen handschrift terug. Ik lever de paard en wagen alsnog in. Helaas kan ook de abt me niet verder helpen. Hij lijkt…. doelloos en de tempel komt op me over als een lege huls.

Terug op het plein praat ik met Maribella. Ik neem ook de tijd om de obelisk zelf wat beter te bestuderen. Als ik de energie van het ding peil wordt ik overweldigd door het kwaad. Dit is veel ernstiger dan ik dacht. Ik maak mijn bevinding kenbaar aan Maribella en ze deelt mijn zorgen. Het lijkt erop dat deze obelisk de gedachten van alle mensen in de omgeving onder controle heeft. We besluiten om buiten het dorp te slapen om zo zelf niet onder controle van het apparaat te vallen. Navraag bij de lokale bevolking bevestigd het beeld dat ze gehersenspoeld zijn. En ik verneem dat er in Grendl ook een dergelijke obelisk staat. Wie zit hier achter?

We besluiten om te vertrekken voor de schemering valt. We vinden Leanna bij de wapensmid, en ze lijkt nu al aangetast door de obelisk. Gelukkig is ze er nog niet zo erg aan toe. Ik doe een bezwering die haar voor korte tijd zal beschermen tegen kwade invloeden en ze gaat zonder problemen met ons mee. Meerdere dorpsbewoners spreken ons aan als we op het punt staan om weg te gaan. Allemaal zeggen ze exact hetzelfde: “Gaan jullie nu al? Jullie komen toch wel terug he? Anders komen we jullie halen.”

Deze woorden sporen ons des te meer aan om snel uit het dorp te vertrekken. Alleen Duco blijkt op het laatste ook onder invloed te vallen van de obelisk. Hij weigert mee te gaan. Ik heb geen tijd meer voor een bezwering. Ook Maribella kan hem niet subtiel controleren. Mijn hand vormt al een vuist om Duco des noods knock out mee te nemen. Leanna is me echter voor. Met de bewusteloze Duco verlaten we het Rotwald, op weg naar Grendl om de situatie daar te bekijken.

De obelisk bleek niet van plan ons zo maar te laten gaan. Halverwege Rotwald en Grendl maken we ons kamp op omdat we hopen dat de obelisken hier geen, of tenminste zo weinig mogelijk, invloed hebben. Maar de obelisk heeft een aantal wilde dieren achter ons aangestuurd. Gelukkig genoeg kon de obelisk op deze korte termijn niet een echte bedreiging naar ons sturen. We ontdoen ons snel van onze belagers en voltooien ons kamp. Geen vuur dit keer, en dubbele wacht….