Dag 15 (?)

De timmerlui zijn klaar met het aanpassen van de wagen. Ze hebben een plateau gebouwd dat bijzonder stevig is en 3 personen kan dragen. Het is een mooi positie voor Freek en Maribella tijdens gevechten. Ik maak me wel zorgen over het feit dat ze zichzelf erg blootgeven. Als de tegenstander ons met bogen of iets dergelijks aanvalt kunnen ze beter niet op het plateau staan. Nu zijn we klaar om verder te reizen.

Reizen over de weg is saai, of zou dat moeten zijn. In dit domein is het anders. Ons pad wordt dagelijks gekruisd door de ondoden. Vandaag worden we verast door een groep schuimbekkende panters. Harakov weet me te vertellen dat ze hondsdol zijn. Desondanks weten we snel met ze af te rekenen.

Al snel kwamen we in de buurt van Nedregaard Keep. We waren voor deze plaats gewaarschuwd maar het leek rustig en we gingen verder over de weg. Net voor het kasteel ging het mis. We werden omringd door een magische ijsmuur. Ik heb geprobeerd deze te dispellen, maar dat lukte niet. Ook was de muur te sterk en dik om te breken, ondanks verwoede pogingen van Drekar met een bijl.

Veel tijd om ons met de muur bezig te houden kregen we niet. Vijf grote skeletons kwamen uit de grond zetten en we konden nergens heen. Tegen zulke grote vijanden bied het nieuwe plateau weinig bescherming. Frederik begint te fluiten zodat we tijd hebben om ons plan te trekken. Het idee is om ze een voor een te verslaan. Maribella, Frederik en Duco blijven bij de wagen, samen met Fluffy en ons paard. Ik ga ervan uit dat de tegenstanders zullen splitsen, en vertel Frederik dat ie weer moet fluiten zodra ze te dicht bij hem komen.

Nu het plan gemaakt is stopt Frederik met fluiten. We verslaan het eerste skelet voordat ze doorhebben wat er gebeurt. De twee dichtstbijzijnde skeletten draaien naar ons, de andere twee gaan richting Frederik en Maribella. De skeletten vechten terug en Leanna wordt doorboord door een speer. Toch verslaan we snel een tweede skelet en verwonden we de derde zwaar. Dan begint Frederik weer te fluiten omdat de andere skeletten te dicht bij hem komen. De bedoeling was om nieuwe posities in te nemen, maar Leanna houdt niet in! Ze dood het laatste skelet dat bij ons stond met als gevolg dat de overgebleven skelleten op Frederik afgaan. Ik sprint naar Frederik, die op zijn beurt probeert om naar mij toe te komen. Voordat ik bij hem kan komen grijpt een skelet vuur uit zijn borst en gooit dit als een bal naar Frederik. Drekar en Frederik krijgen de volle laag, ikzelf ben iets gelukkiger. Door ik vuur zie ik hoe Frederik in kritieke toestand neervalt. Ik verbijt mijn eigen pijn, negeer de twee skeletten en stabiliseer Frederik zo snel mogelijk. Harakov en Drekar lijken samen de laatste skelleten aan te kunnen, dus nadat ik klaar ben met Frederik help ik Leanna, die door haar verwondingen is flauw gevallen. Dat is een meevaller, dan hoeft ze niet te voelen dat ik die speer uit haar lichaam trek.

De skeletten zijn verslagen, ik heb eerste hulp verleend maar we zitten nog steeds in de val. Ik richt me echter op het genezen van de gewonden omdat ik vrees dat het niet lang zal duren voor we weer aangevallen worden. Leanna komt gelukkig snel weer bij. Frederik laat ik wat langer rusten, rust die wij niet krijgen. Er komt een nieuw skelet uit de grond. Deze is manhoog, maar draagt een maliënkolder en is duidelijk bekwamer dan de reuzenskelleten. Hij is niet onder de indruk van mijn aura en ik besluit vooraan te staan in het gevecht omdat mijn wapen effectiever is tegen botten dan de zwaarden van de rest. Gelukkig weten we hem uit te schakelen voor hij me te zwaar verwond.

In de volgende periode van rust focus ik me weer helemaal op healing. Ook breng ik Frederik weer bij bewustzijn. Ik ben bang dat we zijn fluitdeuntje nodig gaan hebben. Maribella probeert met haar eigen vuurballen de muur te laten smelten. Het is niet erg effectief, maar de muur verzwakt wel. Veel tijd kregen we dit keer niet. De volgende ondoden kwamen te voorschijn. Elf wraiths. Elf. Gelukkig waren deze ondoden wel bang van mijn heilige aura. Terwijl ze allemaal tegen de muur staan om zo ver mogelijk bij mij weg te blijven schakelt Maribella ze allemaal met een perfect vuurbal uit. Vaardigheid of geluk, dat maakt niet uit, we zijn weer even gered.

De vuurbal en de brandende wraiths hebben de muur ook verder verzwakt. We maken een vuur met alle brandbare spullen die we kunnen missen en beginnen eindelijk voortgang te maken met onze ontsnapping.
Toch komt er nog een tegenslag. We worden aangevallen door een aard-gebonden monster. Het is niet ondood en Frederiks fluit is nutteloos tegen hem. Ik vertel iedereen klaar te zijn voor een verrasingsaanval vanuit de aarde zelf. In plaats daarvan is er plotseling een soort magisch drijfzand rond onze paard en wagen. Met veel moeite kunnen we iedereen hieruit wegkrijgen, maar net als we dat voor elkaar hebben komt de verassingsaanval. Leanna wordt met een klap weg gesmeten en is uitgeschakeld. Ik ziet het gedrocht van aarde en de overblijfselen van de ondoden die we eerder verslagen hadden. Misschien toch! Ik wend mijn heilige aura aan om het monster weg te jagen. Het effect is niet vol, maar genoeg om hem te verwarren wat de anderen een kans geeft om hem relatief makkelijk uit te schakelen.

Na dit gevecht slagen we er in om de kar en het paard uit de grond te krijgen en door de muur te breken. Doodvermoeid maken we toch dat we bij dat kasteel wegkomen. Tegen de tijd we in Har-thalen aankomen heb ik iedereen kunnen genezen.